Wprowadzenie i jasne zdefiniowanie dwóch  wskaźników realizacji SRK: „jakość życia” i „jakość gospodarki”, określenie wszystkich wskaźników w sposób zrozumiały dla przeciętnego odbiorcy to niektóre tylko propozycje zmian, które padły podczas konsultacji z ekspertami nt. wskaźników realizacji Strategii Rozwoju Kraju 2007-2015, 14 lipca 2006 r.

Podczas dyskusji wskazywano, że wskaźniki powinny tworzyć spójną całość, dlatego też zaproponowano ustalenie wskaźników o różnym stopniu szczegółowości z zachowaniem spójności między nimi. Eksperci wyrazili pogląd, że obok wskaźników Strategii Lizbońskiej, należałoby wykorzystać wskaźniki zrównoważonego rozwoju (Strategii z Goeteborga), a także wskaźniki z zakresu „good governance”. W ich opinii sensowne byłoby zwiększenie liczby wskaźników dotyczących priorytetu IV (Budowa zintegrowanej wspólnoty społecznej) oraz – w mniejszym stopniu – priorytetu V (Rozwój obszarów wiejskich) i VI (Rozwój regionalny).

W dalszej części spotkania omawiano wskaźniki dotyczące poszczególnych sektorów. Uznano, że  wskaźniki infrastruktury należą do mało nowoczesnych, a wskaźniki obszarów wiejskich dotyczą głównie rolnictwa, a nie obszarów wiejskich i należałoby wprowadzić dodatkowe. Zdaniem ekspertów, obok ilościowych wskaźników edukacji, konieczne jest wprowadzenie miernika potencjału intelektualnego.
Następnie dyskutowano o braku wskaźników opisujących kapitał społeczny oraz niedostatku pełnej charakterystyki zintegrowanej wspólnoty społecznej; zastanawiano się czy miarą identyfikacji społecznej i zaangażowania we wspólne sprawy może być frekwencja w wyborach.

Podkreślano także, że aby właściwe scharakteryzować rozwój regionalny w Polsce, należy pokazać dynamikę PKB wg regionów zamiast dotychczas stosowanego wskaźnika urbanizacji.

Na koniec zaproponowano, aby w tabeli wskaźników realizacji przyjąć porównania danego wskaźnika w Polsce do UE-25 oraz rozważyć ujęcie niektórych wskaźników wg województw.

Ponadto w ramach dyskusji podniesiono kwestię związaną z upowszechnieniem internetu, co ma służyć m.in. podniesieniu jakości nauczania, zwłaszcza w biedniejszych regionach. Istnieje niebezpieczeństwo zróżnicowania w województwach technologii internetowych, a w konsekwencji niekompatybilności w skali kraju lokalnych systemów dostępu do internetu (decyzje podejmują Sejmiki).