Transformacja systemowa w Polsce przyniosła m.in. zmianę charakteru działań programowych państwa. W pierwszym okresie transformacji nastąpiło w Polsce odejście od praktyki planowania na szczeblu kraju. Wiązało się to w dużej mierze z funkcjonującą w świadomości społecznej niechęcią do nakazowego planowania centralnego. Proces programowania rozwoju kraju odradzał się w nowej, dostosowanej do zmienionych warunków formie. Wiązało się to zarówno z rosnącym rozumieniem konieczności programowego działania państwa także w warunkach rynkowych, jak i w związku z akcesją do Unii Europejskiej i włączaniem w procedury unijne. W ostatnich latach dotyczy to zwłaszcza programowania celów i priorytetów wykorzystania funduszy unijnych.

System strategicznego programowania społeczno–gospodarczo-przestrzennego jest ciągle jeszcze w fazie tworzenia.

Na rosnącą świadomość myślenia o potrzebie i zakresie programowania rozwoju społeczno-gospodarczego kraju w coraz większym stopniu wpływać będą takie czynniki zewnętrzne, jak przede wszystkim skutki globalizacji oraz szersze i bardziej aktywne włączanie się Polski w procedury UE, nie tylko związane z programowaniem celów i priorytetów finansowanych z środków unijnych, ale przede wszystkim z aktywnym uczestnictwem w tworzeniu wizji rozwoju UE w perspektywie średnio- i długookresowej. Programowanie strategiczne stawać się będzie istotnym elementem koordynacji na poziomie kraju działań różnych podmiotów wokół - uznanych za nadrzędne - celów rozwojowych. Z drugiej zaś strony, z uwagi na wcześniejszą identyfikację własnych potrzeb rozwojowych, pozwalać będzie na tworzenie europejskiej przestrzeni dla ich realizacji.

Zobacz także: Strategia Rozwoju Kraju 2007-2015

Pobierz plik:
Założenia systemu zarządzania rozwojem Polski